نسیم تنهایی

شعر من

nasimetanhaayi — Mon, 08 Feb 2010 15:54:18 GMT

بیا ای شعر ! امشب رازگو باش

ز حال ِ شاعر بیچاره ی خویش

از آن روزی که در روحش شکفتی

و او را کرده ای آواره ی خویش

بیا ای شعر من ای بودن ِ من

که از هُرم وجودت جان بگیرم

دلم تنگِ نوایی آتشین است

بیا تا اندکی درمان بگیرم

تو را زا ییدم از درد نهانم

و جان دادم ز مغز استخوانم

و بخشیدم به تو صبر و شهامت

که باشی حاکم روح و روانم

بیا ای اشک او را همرهی کن

که این شعرم صدایی کم توان است

و گر یاری نباشد در بر او

به یغما رفتنش هم بی گمان است

بیا ای شعر ، ای آواز اندوه

بیا تا با تو گویم حجم غم را

که من زندانی زنجیر و بندم

و گویم با تو شرح بیش و کم را

آسمان همیشه آفتابی نیست

nasimetanhaayi — Sat, 16 Jan 2010 14:59:18 GMT

چگونه پناه بیاورم

به شانه هایت

در این روزهای خاکستری

که آسمان غزلهایت

ستاره باران ِ چشم های من نیست.

چگونه پناه بیاورم ؟

و آن روز

که درخت ها مردند

و شکوفه های گلدان ها

کلاغ های رهگذر

آمدن این روزها را بشارت آوردند

و مادربزرگ می گفت :

« آسمان همیشه آفتابی نیست. »

و آن روز

که بسیار دلتنگ آسمان بود

و دلتنگ آفتاب

پیراهنی از شکوفه به تن کرد

و به ستاره های آسمانی قصّه ها پیوست

و من می دانستم

که روزهای سبز و بهاری کوتاهند

و می دانستم

که روزهای خالی و خاکستری می آیند.

غزلی برای تو

nasimetanhaayi — Sun, 13 Dec 2009 00:39:18 GMT

دلم برای تو تنگ است ، برنمیگردی ؟

و عشق با تو قشنگ است ، برنمیگردی ؟

کنون برای ِ تو ، از خویش دور می گردم

خودی که با تو به جنگ است ، برنمی گردی ؟

حکایت دل ِ نازک خیال ِ من با تو

حدیث شیشه و سنگ است ، برنمی گردی ؟

منم که لحظه به لحظه سکوت می شنوم

و عمر رو به درنگ است ، برنمی گردی ؟

چگونه ؟ با که توان گفت دختری زیبا

هنوز ، گوش به زنگ است ، برنمی گردی ؟

مادر

nasimetanhaayi — Mon, 16 Nov 2009 14:49:18 GMT

این شعر تقدیم به فرشته و خدای روی زمین مادر که همه دنیا در او خلاصه شده و

بی او بودن یعنی پوچی. اوست که هر لحظه شراب ناب محبت را در رگ و پی ما

جاری می سازد. اوست که به ما می آموزد چگونه دوست بداریم.

شعر مادر

آسمان را گفتم

می توانی آيا

بهر يک لحظه ی خيلی کوتاه

روح مادر گردی

صاحب رفعت ديگر گردی

گفت نی نی هرگز

من برای اين کار

کهکشان کم دارم

نوريان کم دارم

مه وخورشيد به پهنای زمان کم دارم

*******

خاک را پرسيدم

می توانی آيا

دل مادر گردی

آسمانی شوی وخرمن اخترگردی

گفت نی نی هرگز

من برای اين کار

بوستان کم دارم

در دلم گنج نهان کم دارم

*******

اين جهان را گفتم

هستی کون ومکان را گفتم

می توانی آيا

لفظ مادر گردی

همه ی رفعت را

همه ی عزت را

همه ی شوکت را

بهر يک ثانيه بستر گردی

گفت نی نی هرگز

من برای اين کار

آسمان کم دارم

اختران کم دارم

رفعت وشوکت وشان کم دارم

عزت ونام ونشان کم دارم

*******

آن جهان راگفتم

می توانی آيا

لحظه يی دامن مادر باشی

مهد رحمت شوی وسخت معطر باشی

گفت نی نی هرگز

من برای اين کار

باغ رنگين جنان کم دارم

آنچه در سينه ی مادر بود آن کم دارم

*******

روی کردم با بحر

گفتم اورا آيا

می شود اينکه به يک لحظه ی خيلی کوتاه

پای تا سر همه مادر گردی

عشق را موج شوی

مهر را مهر درخشان شده در اوج شوی

گفت نی نی هرگز

من برای اين کار

بيکران بودن را

بيکران کم دارم

ناقص ومحدودم

بهر اين کار بزرگ

قطره يی بيش نيم

طاقت وتاب وتوان کم دارم

*******

صبحدم را گفتم

می توانی آيا

لب مادر گردی

عسل وقند بريزد از تو

لحظه ی حرف زدن

جان شوی عشق شوی مهر شوی زرگردی

گفت نی نی هرگز

گل لبخند که رويد زلبان مادر

به بهار دگری نتوان يافت

دربهشت دگری نتوان جست

من ازآن آب حيات

من ازآن لذت جان

که بود خنده ی اوچشمهء آن

من ازآن محرومم

خنده ی من خاليست

زان سپيده که دمد از افق خنده ی او

خنده ی او روح است

خنده ی او جان است

جان روزم من اگر,لذت جان کم دارم

روح نورم من اگر, روح وروان کم دارم

*******

کردم از علم سوال

می توانی آيا

معنی مادر را

بهر من شرح دهی

گفت نی نی هرگز

من برای اين کار

منطق وفلسفه وعقل وزبان کم دارم

قدرت شرح وبيان کم دارم

*******

درپی عشق شدم

تا درآئينه ی او چهره ی مادر بينم

ديدم او مادر بود

ديدم او در دل عطر

ديدم او در تن گل

ديدم اودر دم جانپرور مشکين نسيم

ديدم او درپرش نبض سحر

ديدم او درتپش قلب چمن

ديدم او لحظه ی روئيدن باغ

از دل سبزترين فصل بهار

لحظه ی پر زدن پروانه

در چمنزار دل انگيزترين زيبايی

بلکه او درهمه ی زيبايی

بلکه او درهمه ی عالم خوبی, همه ی رعنايی

همه جا پيدا بود

خدا و مجنون

nasimetanhaayi — Tue, 13 Oct 2009 15:39:18 GMT

يک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه ی ليلا نشست

عشق آن شب مستِ مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

سجده ای زد بر لب درگاه او

پُر ز ليلا شد دل پر آه او

گفت يا رب از چه خوارم کرده ای

بر صليب عشق دارم کرده ای

جام ليلا را به دستم داده ای

وندر اين بازی شکستم داده ای

نيشتر عشقش به جانم می زنی

دردم از ليلاست آنم می زنی

خسته ام زين عشق ، دل خونم نکن

من که مجنونم ، تو مجنونم نکن

مرد اين بازيچه ديگر نيستم

اين تو و ليلای تو ... من نيستم

گفت ای ديوانه ليلايت منم

در رگ پنهان و پيدايت منم

سالها با جور ليلا ساختی

من کنارت بودم و نشناختی

عشق ليلا در دلت انداختم

صد قمار عشق يکجا باختم

کردمت آواره ی صحرا نشد

گفتم عاقل می شوی اما نشد

سوختم در حسرت يک يا ربَّت

غير ليلا بر نيامد از لبت

روز و شب او را صدا کردی ولی

ديدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سر می زنی

در حريم خانه ام در می زنی

حال اين ليلا که خوارت کرده بود

درس عشقش بی قرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم

صد چو ليلا کشته در راهت کنم

دوستی

nasimetanhaayi — Thu, 24 Sep 2009 16:59:18 GMT

دوستـي يعني صـداقت داشتن

خستگي از دوش هم برداشتن

دوستـي را گـر تو بـاور داشتي

صد هـزار آييـنه در بر داشتي

درتو خورشيد صداقت مي شكفت

در دلـت نور رفـاقت مـي شكفت

كاش مي شد كلبه اي در ماه داشت

تـا به خورشـيد حقيـقت راه داشت

گـر بيــايي بـا چــراغ دوستي

مي رويم اينك به باغ دوستي

مي رويم آنجا كه شهر شادي است

آن طرف ها كه پُـر از آبادي است

شـوق مي آيـد به استقبـال تو

رنگ شادي مي زند بر بال تو

غنچه ها تك تك سلامت مي كنند

نغـمه خوانـان شادكـامت مي كنند

يك سبد مضمون نابت مي دهند

سـاغـري از آفتــابـت مي دهند

مي شوي اين گونه مهمان غزل

مي نشـيني بـر سر خـوان غزل

مي خوري تصوير و احساس و خيال

مـي شـوي سيـــراب از شعـر زلال

از تـخيـل ذوق تـو پـُر مي شود

راه شعر آنجا ميان بُر مي شود

مي شوي يك پارچه مضمون ناب

مي دود در جسم و جانت التهاب

دل وجودت را به آتش مي كشد

تار و پودت را به آتش مي كشد

آه، از اين شعله جانت سير باد

آتش اين شعلـه دامن گير باد!

كاش مي شد روشنائي را چشيد

تكـه اي از مـاه را مي شد جويد

كــــاش مـي شد خويشتـن را بشكنيم

يك شب اين تنديسِ « من » را بشكنيم

بشكنيم اين شيشه ي صد رنگ را

ايـن تغـافل خــانـه ي نيـرنگ را

آسمـــان دوستـي آبــي تـر است

شب در اين آئينه مهتابي تر است

من نمي گويم كسي بي درد نيست

هر كسي دردي ندارد مـرد نيست

ليك مي گويم كه فصل سوختن

آب را هـم مـي تــوان آموختن

خنده را چون مي توان ترميم كرد

غصه را هـم مي توان تقسيم كرد

گر خطر مي بارد از اين فصل درد

دوستـي را بــايـد اول بيمـه كـرد

عشق با لبخند مردم زنده است

زندگـي هم با تبسّم زنده است

كاشكي مي شد صميمي تر شويم

در محـبّت ها قــديمـي تر شويم

روزهـاي روستــا يـادش بخير

خنده هاي سبز و آبادش بخير

هر كه مي آمد بـه باغ دوستي

مي گرفت آنجا سراغ دوستي

آه، مـن بــا او رفـاقـت داشتم

من به آن آيينه عادت داشتم

كاش مي شد باز برگرديم آه ...

عشـق را بـا خـود نياورديم آه ...

کوتاه ترین داستان

nasimetanhaayi — Tue, 25 Aug 2009 22:44:18 GMT

می خواستم کوتاه ترین داستان را بنویسم

نوشتم :

زندگی ... !

ساحل تنهایی

nasimetanhaayi — Wed, 22 Jul 2009 22:29:18 GMT

من نگویم صبورم

من به تنگ آمده ام از همه چیز

من فقط می گویم

به دنبال فضایی می گردم

که به تنهایی بگریم و فریاد بلندی بکشم

که صدایم به آسمان هم برسد

بیکسی و ساحل تنهایئ ما را ببین

اشک و آه و این دل شیدایئ ما را ببین

چشم دوختیم هرشب و روز برافق آخر بکی

نزد این نامردمان رسوایئ ما را ببین

نوروز 1388

nasimetanhaayi — Fri, 20 Mar 2009 10:44:18 GMT

باز هفت سين سرور

ماهي و تنگ بلور

سکه و سبزه و آب

نرگس و جام شراب

باز هم شادي عيد

آرزوهاي سپيد

باز ليلاي بهار

باز مجنوني بيد

باز هم رنگين کمان

باز باران بهار

باز گل مست غرور

باز بلبل نغمه خوان

باز رقص دود عود

باز اسفند و گلاب

باز آن سوداي ناب

کور باد چشم حسود

باز تکرار دعا

يا مقلب القلوب

يا مدبر النهار

حال ما گردان تو خوب

راه ما گردان تو راست

باز نوروز سعيد

باز هم سال جديد

باز هم لاله عشق

خنده و بيم و اميد

عید شما مبارک

دو مرغ عشق که از آدمی نمی دانند

nasimetanhaayi — Thu, 02 Oct 2008 09:14:18 GMT

دو مرغ ِ عشق به من خیره مانده اند - چرا ؟

خیال نیست ، که حس کرده اند جای ترا -

که خالی است کنار ِ من و بباورشان

سؤال مانده که آیا منم برابرشان ؟

شکسته ، خسته ، نشسته ، وَ دود قلیان اش

کشیده هاله ای از وَهم روی چشمان اش ؟

دو مُرغ عشق از آدمی نمی دانند

به جای حال ِ من از حال ِ خویش می خوانند :

" من و تو تا نفس باشه من و تو

من و تو تا قفس باشه من و تو

من و تو حرفمون حرف هوس نیست

من و تو از هوس باشه من و تو "

نـُکی به چَه چَه همخوان خویش تـُک می زند

لبی به قـُلقـُل ِ قـلیان خویش پُک میزند

خلاصه این که در آن جای گمشده در دود

چقدر جای تو و جای شعر خالی بود