نسیم تنهایی
ای کاش سرنوشت اشتباه می نوشت
باری ای پروردگار مهربان رب من ِ چندین سؤالت دارمت که همه اندوه آن آزرده جان ! گو خدایا بر من آزرده جان گر بر این دنیای پست بی کران چشم می بستی به روی خلقتم هم نمی دادی مرا این جسم و جان ! گو که دنیا کور می شد یا که کر ؟ یا که ناقص از وجودی بی ثمر ؟ گو اگر تقدیر من خلقت نبود ِ هان چه می شد سر نوشت این بشر؟ بار الاها خسته ام از زندگی خسته ام از رنج این دل مردگی از تمام حس پر از عشق خود در مقابل سردی و دل مردگی خسته ام از این وجود بی ثمر تنگم از این روز و شب دل خسته تر آخر این دنیا چه چیزی کسر داشت ؟ گر نبود این خسته جان پر شرر ؟ آتش عشقی به دل افروختی کز شرارش جان و دل را سوختی بی نصیب از مهر او گر کرده ای ِ پس چرا مهرش به قلبم دوختی؟ آه از این سودای خام و باز آه خدایا هست آیا کس ز من هم بی پناه؟ دست بر درگاه تو هر روز و شب دوختم با اشک و زاری بی پناه گو گناهم چیست یا رب کین چنین لحظه لحظه ِ گر بگیرد دل ِغمین در گداز عشق یاری بی وفا جان و تن را باز سوزم در کمین خسته از آشفتگی های مدام در کمند عشق یاری دل به دام خدایا او بسوزد این دل و هی بشکند من ولی ِ در دست عشقش رام رام وای بر من گر که کفرانت کنم بر خدایی تو دشنامت کنم وای بر من گر که خرده گیرمت یا که ناشکری به انعامت کنم من فقط می خواستم از سوز دل بر تو گویم چند حرفی درد و دل تا که شاید لحظه ای راحت شود خسته جانم از غم پر حجم دل آه یا رب ! بنده ات نا شکر نیست خود که آگاهی به قلبم کفر نیست بی تو یا رب این دل تنهای من بی پناه است ِ پس تو را ناشکر نیست . 
ای خدای این زمین و آسمان
| Design By : Night Skin |
تو در آمیخته ام که صدای
نفس پاک تو را با همه ی
فاصله ها در دل هم همه ی
مبهم شهر میتوانم فهمید آن
چنان با تو در آمیخته ام که به
تاریکی ها سایه ات را در شب
می شناسم ای دوست
بیشتر با من باش با تو بودن
خوب است با تو بودن یعنی
شامها شعر و غزل بیشتر با
من باش لحظه ها در گذرند
چشم بر چشم زنیم روزها
می گذرد می روی در پی
خوشبختی خویش و پس از
رفتن تو لب من مرثیه ها می
خواند قلمم می میرد و فقط
هرچی که بوده است میان
من و تو در دل دفتر من می
ماند بیشتر با من باش چه
کسی می داند شاید این
شام عزیز شام آخر باشد و
طلوع فردا لحظه ی مرگ کبوتر
باشد.....
مرگ من سفری نیست
هجرتی است از وطنی که
دوست نمی داشتم به خاطر
مردمانش خود آیا از چه هنگام
این چنین آیین مردمی از
دست بنهاده اید پرپرواز ندارم
اما دلی دارم و حسرت درناها
و به هنگامی که مرغان مهاجر
در دریاچه ی ماهتاب پارو
می کشند... خوشا رها کردن
و رفتن خوابی دیگر به مردابی
دیگر به ساحلی دیگر به
دریایی دیگر....... خوشا پر
کشیدن خوشا رهایی خوشا
اگر نه رها زیستن مردن به
رهایی آه این پرنده در این
قفس تنگ نمی خواند.......
از خاکهای تشنه ،
تا ابرهای خسته
یک جفت بال بی پر ،
یک جفت پای بسته
پایم به خاک دنیا ،
دستم به آسمانها
پرواز آرزویم ،
با یک دل شکسته
از خاک آمده ام ،
بر خاک خواهدم شد
مدفون خاک هستم ،
با سنگ نقش بسته
ای کاش نقش سنگم ،
نقشی شکسته باشد
یک جفت بال بی پر ،
با یک دل شکسته...
LinkDump