نسیم تنهایی
ای کاش سرنوشت اشتباه می نوشت
باز هفت سين سرور
ماهي و تنگ بلور
سکه و سبزه و آب
نرگس و جام شراب
باز هم شادي عيد
آرزوهاي سپيد
باز ليلاي بهار
باز مجنوني بيد
باز هم رنگين کمان
باز باران بهار
باز گل مست غرور
باز بلبل نغمه خوان
باز رقص دود عود
باز اسفند و گلاب
باز آن سوداي ناب
کور باد چشم حسود
باز تکرار دعا
يا مقلب القلوب
يا مدبر النهار
حال ما گردان تو خوب
راه ما گردان تو راست
باز نوروز سعيد
باز هم سال جديد
باز هم لاله عشق
خنده و بيم و اميد
عید شما مبارک نگارش شده در جمعه 30 اسفند1387ساعت
2:15 بعد از ظهر به قلم خراباتی| |
| Design By : Night Skin |
ناز من ای گل من آن چنان با
تو در آمیخته ام که صدای
نفس پاک تو را با همه ی
فاصله ها در دل هم همه ی
مبهم شهر میتوانم فهمید آن
چنان با تو در آمیخته ام که به
تاریکی ها سایه ات را در شب
می شناسم ای دوست
بیشتر با من باش با تو بودن
خوب است با تو بودن یعنی
شامها شعر و غزل بیشتر با
من باش لحظه ها در گذرند
چشم بر چشم زنیم روزها
می گذرد می روی در پی
خوشبختی خویش و پس از
رفتن تو لب من مرثیه ها می
خواند قلمم می میرد و فقط
هرچی که بوده است میان
من و تو در دل دفتر من می
ماند بیشتر با من باش چه
کسی می داند شاید این
شام عزیز شام آخر باشد و
طلوع فردا لحظه ی مرگ کبوتر
باشد.....
مرگ من سفری نیست
هجرتی است از وطنی که
دوست نمی داشتم به خاطر
مردمانش خود آیا از چه هنگام
این چنین آیین مردمی از
دست بنهاده اید پرپرواز ندارم
اما دلی دارم و حسرت درناها
و به هنگامی که مرغان مهاجر
در دریاچه ی ماهتاب پارو
می کشند... خوشا رها کردن
و رفتن خوابی دیگر به مردابی
دیگر به ساحلی دیگر به
دریایی دیگر....... خوشا پر
کشیدن خوشا رهایی خوشا
اگر نه رها زیستن مردن به
رهایی آه این پرنده در این
قفس تنگ نمی خواند.......
از خاکهای تشنه ،
تا ابرهای خسته
یک جفت بال بی پر ،
یک جفت پای بسته
پایم به خاک دنیا ،
دستم به آسمانها
پرواز آرزویم ،
با یک دل شکسته
از خاک آمده ام ،
بر خاک خواهدم شد
مدفون خاک هستم ،
با سنگ نقش بسته
ای کاش نقش سنگم ،
نقشی شکسته باشد
یک جفت بال بی پر ،
با یک دل شکسته...
تو در آمیخته ام که صدای
نفس پاک تو را با همه ی
فاصله ها در دل هم همه ی
مبهم شهر میتوانم فهمید آن
چنان با تو در آمیخته ام که به
تاریکی ها سایه ات را در شب
می شناسم ای دوست
بیشتر با من باش با تو بودن
خوب است با تو بودن یعنی
شامها شعر و غزل بیشتر با
من باش لحظه ها در گذرند
چشم بر چشم زنیم روزها
می گذرد می روی در پی
خوشبختی خویش و پس از
رفتن تو لب من مرثیه ها می
خواند قلمم می میرد و فقط
هرچی که بوده است میان
من و تو در دل دفتر من می
ماند بیشتر با من باش چه
کسی می داند شاید این
شام عزیز شام آخر باشد و
طلوع فردا لحظه ی مرگ کبوتر
باشد.....
مرگ من سفری نیست
هجرتی است از وطنی که
دوست نمی داشتم به خاطر
مردمانش خود آیا از چه هنگام
این چنین آیین مردمی از
دست بنهاده اید پرپرواز ندارم
اما دلی دارم و حسرت درناها
و به هنگامی که مرغان مهاجر
در دریاچه ی ماهتاب پارو
می کشند... خوشا رها کردن
و رفتن خوابی دیگر به مردابی
دیگر به ساحلی دیگر به
دریایی دیگر....... خوشا پر
کشیدن خوشا رهایی خوشا
اگر نه رها زیستن مردن به
رهایی آه این پرنده در این
قفس تنگ نمی خواند.......
از خاکهای تشنه ،
تا ابرهای خسته
یک جفت بال بی پر ،
یک جفت پای بسته
پایم به خاک دنیا ،
دستم به آسمانها
پرواز آرزویم ،
با یک دل شکسته
از خاک آمده ام ،
بر خاک خواهدم شد
مدفون خاک هستم ،
با سنگ نقش بسته
ای کاش نقش سنگم ،
نقشی شکسته باشد
یک جفت بال بی پر ،
با یک دل شکسته...
LinkDump