نسیم تنهایی
ای کاش سرنوشت اشتباه می نوشت
لحظه ی زندگی زیباترین لحظه ، لحظه ای است که ببینی در دل یک کویری بی آب و علف جوانه ای سر از خاک بلند کرده و به خورشید و آسمان و ابرها سلام می کند زیباترین لحظه ، لحظه ای است که صدای زوزه ی باد بر دل کوهسار می پیچد و گویی بُغضی راه گلویش را بسته است و خود را به کوهساری زند تا اشکانش جاری شود و از شرّ بُغض آزاد شود زیباترین لحظه ، لحظه ای است که در ناامید ترین لحظه ی زندگیت خورشیدِ امید بر دلت بتابد و جوانه ی امید از دلت برویَد. زیباترین لحظه آن لحظه ای است که حس کنی خدا در همین نزدیکی هاست در سایه سار درختان سر به فلک کشیده ی کاج در میان گلهای رنگ رنگ باغچه در میان صدای زوزه ی باد و رعد و برق آسمان و گریه ی ابر بر زمین خدا این منم ، گمشده در مه ، ستاره ای سرگردان در کهکشانی بی انتها ، فرورفته در قعر اقیانوسی عمیق و تاریک. من گم شده ام ، من در دنیای متروک تنهایی خود که تاریک ترین شب ها و ابری ترین روزها را دارد و باد زیر آوار غروب کوچه هایش را دلتنگ می نوازد گم شده ام. آری من گم شده ام اگر براستي خواستن توانستن بود محال نبود وصـال! و عاشقان که هميشه خواهانند ، مي تـوانـستند تنها نباشند و من هم میروم ای دوستان روزی غریبانه . بدین سان کم شود از جمعتان یک فرد دیوانه . بله یک شب شبی سرشار طعم آرزوهایم . شبی که آسمان سرگرم نم نم های بارانه . نمیدانم که آنگه بعد من اینجا چه خواهد شد. و با این خاطرات من چه خواهد کرد این خانه . دریغا یاسمن ها را چه حالی دست خواهد داد. و پیغام نبودم را که میگوید به پروانه . و میخوانند با هم ناگهان آواز تنهایی. کبوترهای بی لانه قناری های بی دانه. و اینبار آخرین شعر مرا با خویش میخواند. کسی که منتظر هر روز توی ایوانه ... نه ابر نه ناقوس و نه عود ، انسان بودم از ازل و دیگر هیچ ، و نیز نمی خواهم چیز دیگری باشم . به نام ِ انسان بالیده ام از بیداد رنج برده ام گاهی بی عدالت بوده ام و گاهی خوب . به خشم آمده ام و به کین بوده ام علیه بیدادها ، و شادمان بوده ام از هر کور سوی ِ امیدی . به نام یک انسان بیدارم و هشیار ، اما خسته و می نویسم ، با دلواپسی هایم . گرسنه ی فهمیدنم و فهمیده شدن . به نام ِ یک انسان شادم از دوستی ها و دوستانم و دوست می دارم کسانم را و بیم دارم از برایشان به خاطر ِ امنیت . می خواهم در میان مردم باشم و گاهی تنها ، و تأسف می خورم از شب های بی عشق بودن . همچون یک انسان سالخورده و بیمارم - خواهم مُرد - نه سنگ و نه ابر نه ناقوس و نه خاکستر ، و هیچم هراسی نیست. به جای پی نوشت تمام ِ نوشته هایم که علیه زندگی ست ، برای زندگی ست . تمام ِ نوشته ها برای مرگ علیه مرگ .
نمی دانم امروز باز دلم هوای نوشتن کرده است نوشتن از زیباترین
نه سنگ و
| Design By : Night Skin |
تو در آمیخته ام که صدای
نفس پاک تو را با همه ی
فاصله ها در دل هم همه ی
مبهم شهر میتوانم فهمید آن
چنان با تو در آمیخته ام که به
تاریکی ها سایه ات را در شب
می شناسم ای دوست
بیشتر با من باش با تو بودن
خوب است با تو بودن یعنی
شامها شعر و غزل بیشتر با
من باش لحظه ها در گذرند
چشم بر چشم زنیم روزها
می گذرد می روی در پی
خوشبختی خویش و پس از
رفتن تو لب من مرثیه ها می
خواند قلمم می میرد و فقط
هرچی که بوده است میان
من و تو در دل دفتر من می
ماند بیشتر با من باش چه
کسی می داند شاید این
شام عزیز شام آخر باشد و
طلوع فردا لحظه ی مرگ کبوتر
باشد.....
مرگ من سفری نیست
هجرتی است از وطنی که
دوست نمی داشتم به خاطر
مردمانش خود آیا از چه هنگام
این چنین آیین مردمی از
دست بنهاده اید پرپرواز ندارم
اما دلی دارم و حسرت درناها
و به هنگامی که مرغان مهاجر
در دریاچه ی ماهتاب پارو
می کشند... خوشا رها کردن
و رفتن خوابی دیگر به مردابی
دیگر به ساحلی دیگر به
دریایی دیگر....... خوشا پر
کشیدن خوشا رهایی خوشا
اگر نه رها زیستن مردن به
رهایی آه این پرنده در این
قفس تنگ نمی خواند.......
از خاکهای تشنه ،
تا ابرهای خسته
یک جفت بال بی پر ،
یک جفت پای بسته
پایم به خاک دنیا ،
دستم به آسمانها
پرواز آرزویم ،
با یک دل شکسته
از خاک آمده ام ،
بر خاک خواهدم شد
مدفون خاک هستم ،
با سنگ نقش بسته
ای کاش نقش سنگم ،
نقشی شکسته باشد
یک جفت بال بی پر ،
با یک دل شکسته...
LinkDump