ای علی ای شاهكار اوستاد آفرينش !

 ای جمالت جلوه گاه ذات پاك كبريايی !

 ای علی ای دست تو دست توانای الاهی !

 ای علی ای حكم عالمگير تو حكم خدايی .

 ای علی نام تو و داغ تو را در سينه دارم

 من بلوح سينه ی درد آشنا نقش تو كندم

 هر دم آهنگ علی برخيزد از نای وجودم

 ای علی بشنو نوای عشق را از بند بندم .

 رزم را يكتا سواری ، فتح را تنها اميدی

 هان ! توئی شير خدا سر حلقه ی شمشير زنها

 عدل را نيكو پناهی ، رحم را تنها نشانی

 هان ! توئی يار يتيمان ، ياور بيت الحزنها

 شب نخفتی تا يتيم بی امان آرام گيرد

 گرسنه ماندی كه خوان بی نوا بی نان نماند .

 خون دل خوردی كه خون مردمی بيجا نريزد

 خون خود را ريختی تا ظلم را بنيان نمايد .

 قصه های زورمندان ديدم و بسيار ديدم

 چون علی در عرصه ی عالم هماوردی نديدم

 از بزرگان داستانها خواندم و بسيار خواندم -

 راستی در آفرينش چون علی مردی نديدم .

 هرچه خواندم از علی سرمايه ی توحيد من شد

 من بنور شاه مردان يافتم راه خدا را

 مكتب پيغمبران را او معلم بود و منهم -

 در جمال پاك او ديدم جمال انبيا را .

 هيچگه در آفرينش بی علی سيری نكردم

 من به نور صبحگاهی ديده ام نور علی را

 از خدا هرگز ندانستم جدا او را كه ديدم

 روز و شب در گردش چرخ زمان دست ولی را .

 قصه ها از پهلوانهان خوانده ام ، اما چه گويم ؟

 پهلوان هرگز نريزد اشك پيش مستمندان

 ليكن ای آگه دلان ! تاريخ ميداند كه هردم

 ديده اند اشك علی را پيش روی دردمندان .

 عاجزی در دست ظالم ، ظالمی بدخواه عاجز

 هر كه را غير از علی ديدم ، بدين هنجار ديدم

 شاه مردان را بكوی دردمندان اشكريزان

 ليك با گردنكش خودكامه ، در پيكار ديدم

 داستان پهلوانان را بسی خواندم و ليكن

 زورمندان را نباشد رسم و راه مهرباني

 جز علی شير خدا كس را نانم كز سر مهر -

 اشك ريزد بر يتيمان در شكوه پهلوانی

 روزها شير خدا بود و دل مردم نوازش

 شامها اندوه مردم بود و چشم اشكبارش

 در جوانمردی فريد دهر بود آن بی همانند

 لا فتي الا علي ، لا سيف الا ذو الفقارش .

 ای علی ای تكسوار پهن دشت آفرينش !

 من چه گويم ، قطره وصف پهن دريا كی تواند ؟

 تو ابر مردی ، يگانه گوهر بحر وجودی

 بی قرينی در جهان ، و ين نكته را تاريخ داند .

 آيه ی « اليوم اكملت لكم دين » فاش گويد :

 تو اميد امتی ، شاهنشه خم غديري

 ای علی ! بر شانه ی پاك محمد پا نهادی -

 تا بداند عالمی ،‏ در آفرينش بی نظيری .

 گر بشر گويم تو را از گفته ی خود شرمگينم

 ور خدا خوانم تو را ، ز انديشه ی خود بيمناكم

 فاش گويم ، در تو ديدم جلوه ی ذات خدا را

 و ين سخن حق است و از آن نيست نه شرمم نه باكم .

 چشم در راه تو دارم ، ای شه آزاد مردان !

 تا بتابی نوری از ملك ولايت در ضميرم

 راه حق پويم اگر نور تو گردد راهبانم

 فيض حق يابم اگر دست تو باشد دستگيرم