نسیم تنهایی
ای کاش سرنوشت اشتباه می نوشت
« با نقش قلب سنگ تو ، تصویر می کنم » قصیده ی آبی ، خاکستری ، سیاه در شبان غم تنهایی خویش ، عابد چشم سخنگوی توام . من در این تاریکی ، من در این تیره شب جانفرسا ، زائر ظلمت گیسوی توام . گیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی من ، گیسوان تو شب بی پایان . جنگل عطر آلود . شکن گیسوی تو ، موج دریای خیال . کاش با زورق اندیشه شبی ، از شط گیسوی مواج تو ، من بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم . کاش بر این شط مواج سیاه ، همه ی عمر سفر می کردم من هنوز از اثر عطر نفس های تو سر شار سرور ، گیسوان تو در اندیشه ی من ، گرم رقصی موزون . کاشکی پنجه ی من ، در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست . چشم من ، چشمه ی زاینده ی اشک ، گونه ام بستر رود . کاشکی همچو حبابی بر آب ، در نگاه تو تهی می شدم از بود و نبود . شب تهی از مهتاب ، شب تهی از اختر ، ابر خاکستری بی باران پوشانده ، آسمان را یکسر . ابر خاکستری بی باران دلگیر است ، و سکوت تو پس پرده ی خاکستری سرد کدورت افسوس ! سخت دلگیر تر است . شوق باز آمدن سوی توام هست ، - اما ، تلخی سرد کدورت در تو ، پای پوینده ی راهم بسته ، ابر خاکستری بی باران ، راه بر مرغ نگاهم بسته . وای ، باران ! باران ! شیشه ی پنجره را باران شست . از دل من اما ، - چه کسی نقش ترا خواهد شست ؟ آسمان سربی رنگ ، من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ . می پرد مرغ نگاهم تا دور ، وای ، باران ، باران ، پر مرغان نگاهم را شست . خواب رویای فراموشی هاست ! خواب را در یابم ، که در آن دولت خاموشی هاست . با تو در خواب مرا لذت ناب هماغوشی هاست من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها میبینم ، و ندایی که به من می گوید : « گرچه شب تاریک است « دل قوی دار ، سحر نزدیک است ! دل من ، در دل شب ، خواب پروانه شدن می بیند . مهر در صبحدمان داس به دست خرمن خواب مرا می چیند آسمان ها آبی ، - نفس صبح صداقت آبیست - دیده در آینه ی صبح ترا می بیند . از گریبان تو صبح صادق ، می گشاید پر و بال . تو گل سرخ منی تو گل یاسمنی تو چنان شبنم پاک سحری ؟ - نه ، - از آن پاکتری . تو بهاری ؟ - نه ، - بهاران از تست . از تو می گیرد وام ، هر بهار این همه زیبایی را . هوس باغ و بهارانم نیست ای بهین باغ و بهارانم تو ! سبزی چشم تو - - دریای خیال . پلک بگشا که به چشمان تو در یابم باز ، مزرع سبز تمنایم را . ای تو چشمانت سبز در من این سبزیهذیان از تست . سبزی چشم تو تخدیرم کرد . حاصل مزرعه ی سوخته برگم از تست . زندگی از تو و - مرگم از تست . سیل سیّال نگاه سبزت ، همه بنیا وجودم را ویرانه کنان می کاود . من به چشمان خیال انگیزت معتادم ، و در این راه تباه ، عاقبت هستی خود را دادم . آه سر گشتگی ام در پی آن گوهر مقصود چرا در پی گمشده ی خود به کجا بشتابم ؟ مرغ آبی اینجاست . در خود آن گمشده را در یابم در سحر گاه سر از بالش خوبت بردار ! کاروان های فرومانده ی خواب را از چشمت بیرون کن ! باز کن پنجره را ! تو اگر باز کنی پنجره را ، من نشان خواهم داد ، به تو زیبایی را . بگذر از زیور و آراستگی من ترا با خود تا خانه ی خود خواهم برد که در آن شوکت پیراستگی چه صفایی دارد آری از ساد گیش ، چون تراویدن مهتاب به شب مهر از آن می بارد . باز کن پنجره را من ترا خواهم برد ، به شب جشن عروسی عروسک های کودک خواهر خویش ، که در آن مجلس جشن صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس صحبت از سادگی و کودکی است چهره ای نیست عبوس . کودک خواهر من در شب جشن عروسی عروسک هایش می رقصد کودک خواهر من امپراتوری پر وسعت خود را هر روز ، شوکتی می بخشد . کودک خواهر من نام تو را می داند نام تو را می خواند ! « گل قاصد آیا « با تو این قصه ی خوش خواهد گفت ؟ ! باز کن پنجره را من ترا خواهم برد به سر رود خروشان حیات ، آب این رود به سر چشمه نمی گردد باز ، بهتر از آنست که غفلت نکیم از آغاز . باز کن پنجره را ! - - صبح دمید ! . چه شبی بود و چه فرخنده شبی . آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید . کودک قلب من این قصه ی شاد ، از لبان تو شنید : « زندگی رویا نیست . « زندگی زیبایی ست . « می توان ، « بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی . « می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت . « می توان ، « از میان فاصله ها را برداشت . « دل من با دل تو ، « هر دو بیزار از این فاصله هاست . قصه ی شیرینی ست . کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد . قصه ی نغز تو از غصه تهی ست . باز هم قصه بگو ، تا به آرامش دل ، سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم . گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت یادگاران تواند رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ در تمام در و دشت سو کواران تواند در دلم آرزوی آمدنت می میرد رفته ای اینک ، اما آیا باز بر می گردی ؟ چه تمنای محال ، خنده ام می گیرد ! چه شبی بود و چه روزی افسوس ! با شبان رازی بود . روزها شوری داشت . ما پرستو ها را ، از سر شاخه به بانگ هی ، هی ، می پراندیم در آغوش فضا . ما قناری ها را ، از درون قفس سرد رها می کردیم . آرزو می کردم ، دشت سر شار ز سر سبزی رویاها را من گمان می کردم دوستی همچون سروی سر سبز ، چار فصلش همه آراستگی ست . من چه می دانستم ، هیبت باد زمستانی هست . من چه می دانستم ، سبزه می پژمرد از بی آبی ، سبزه یخ می زد از سردی دی . من چه می دانستم ، دل هر کس دل نیست قلب ها ، ز آهن و سنگ قلب ها ، بی خبر از عاطفه اند . از دلم رست گیاهی سر سبز ، سر بر آورد ، درختی شد ، نیرو بگرفت . برگ بر گردون سود . این گیاه سر سبز . این بر آورده درخت اندوه ، حاصل مهر تو بود و چه رویاهایی ! که تبه گشت و گذشت . و چه پیوند صمیمیت ها ، چه امیدی ، چه امید ؟ چه نهالی که نشاندم من و بی بر گردید . دل من می سوزد که قناری ها را پر بستند که پر پاک پرستوها را بشکستند . و کبوترها را - آه ، کبوترها را ... و چه امّید عظیمی به عبث انجامید . در میان من وتو فاصله هاست . گاه می اندیشم ، - می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری ! تو توانایی بخشش داری . دست های تو توانایی آن را دارد ، - که مرا ، زندگانی بخشد . چشم های تو به من می بخشد شور عشق و مستی و تو چون مصرعی شعری زیبا ، سطر بر جسته ای از زندگی من هستی . دفتر عمر مرا ، زندگانی بخشی ، یا بگیری از من ، آنچه را می بخشی من به بی سامانی ، باد را می مانم . من به سرگردانی ، ابر را می مانم . من به آراستگی خندیدم . من ژولیده به آراستگی خندیدم . - سنگ طفلی ، اما ، خواب نوشین کبوترها را در لانه می آشفت . قصه ی بی سر و سامانی من ، باد با برگ درختان می گفت. باد با من می گفت : « چه تهیدستی ، مرد ! ابر باور می کرد . من در آئینه رخ خود دیدم و به تو حق دادم . آه می بینم ، میبینم تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی من به اندازه زیبایی تو غمگینم چه امید عبثی من چه دارم که ترا در خور ؟ - هیچ من چه دارم که سزاوار تو ؟ - هیچ تو همه هستی من ، هستی من تو همه زندگی من هستی . تو چه داری ؟ - همه چیز . تو چه کم داری ؟ - هیچ . بی تو در می یابم ، چون چناران کهن از درون تلخی واریزم را . کاهش جان من این شهر من است . آرزو می کردم ، که تو خواننده ی شعرم باشی . - راستی شعر مرا می خوانی ؟ - نه ، دریغا ، هرگز ، باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی . - کاشکی شعر مرا می خواندی ! - بی تو من چیستم ؟ ابر اندوه بی تو من سرگردان تر ، از پژواکم - در کوه گردبادم در دشت ، برگ پاییزی ، در پنجه ی باد . بی تو ، سرگردان تر ، از نسیم سحرم از نسیم سحر سر گردان بی سر و بی سامان بی تو - اشکم ، دردم ، آهم . آشیان برده ز یاد مرغ درمانده به شب گمراهم . بی تو خاکستر سردم ، خاموش ، نتپد دیگر در سینه ی من ، دل با شوق ، نه مرا بر لب ، بانگ شادی ، - نه خروش بی تو دیو وحشت هر زمان می دردم بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد ، و اندر این دوره بیداد گری ها هر دم کاستن ، کاهیدن ، کاهش جانم ، کم کم . چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو ؟ بی تو مردم ، مردم . گاه می اندیشم ، خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟ آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می شنوی ، روی تو را کاشکی می دیدم . شانه بالا زدنت را ، - بی قید - و تکان دادن دستت که ، - مهم نیست زیاد - و تکان دادن سر را که ، - عجیب ! عاقبت مرد ؟ - افسوس ! - کاشکی می دیدم ! من به خود می گویم : « چه کسی باور کرد « جنگل جان مرا «آتش عشق تو خاکستر کرد ؟ باد کولی ، ای باد ! تو چه بی رحمانه ، شاخ پر برگ درختان را عریان کردی ، و جهان را به سموم نفست ویران کردی باد کولی ، تو چرا شیهه کشان همچنان اسبی بگسسته عنان ، سم فرو کوبان از خاک بر آوردی گرد ؟ آن غباری که بر انگیزاندی ، سخت افزون می کرد تیرگی را در دشت . در غروب ، این شفق شنگرفی ، بوی خون داشت ، افق خونین بود . کولی باد پریشاندل آشفته صفت ! تو مرا بدرقه می کردی هنگام غروب تو به من می گفتی : - صبح پاییز تو ، نامیمون بود ! من سفر می کردم ، و در آن تنگ غروب ، یاد می کردم از آن تلخی گفتارش در صبح صادق . دل من پر خون بود . در من اینک کوهی ، سر برافراشته از ایمان است . من به هنگام شکوفایی گل ها در دشت ، باز می گردم و صدا می زنم : - « آی ! « باز کن پنجره را - - در بگشا ! « که بهاران آمد ! که شکفته گل سرخ « به گلستان آمد ! « باز کن پنجره را ! « که پرستو پر می شوید در چشمه ی نور . « که قناری می خواند ، - - می خواند آواز سرور ، که : « - بهاران آمد « که شکفته گل سرخ « به گلستان آمد ! سبز برگان درختان همه دنیا را ، نشمردیم هنوز . من صدا می زنم : - « آی ! « باز کن پنجره ، باز آمده ام . « من پس از رفتن ها ، رفتن ها ، « با چه شور و چه شتاب ، « در دلم شوق تو ، اکنون به نیاز آمده ام داستان ها دارم ، از دیاران که سفر کردم و رفتم بی تو . از دیاران که گذر کردم و رفتم بی تو ، بی تو می رفتم ، می رفتم ، تنها ، تنها . و صبوریّ مرا ، کوه تحسین می کرد . من اگر سوی تو بر می گردم دست من نیست تهی ، کاروان های محبت با خویش ارمغان آوردم . من به هنگام شکوفایی گل ها در دشت ، باز بر خواهم گشت ، تو به من می خندی من صدا می زنم : - « آی ! « باز کن پنجره را ! - پنجره را می بندی با من اکنون چه نشستن ها ، خاموشی ها ، با تو اکنون چه فراموشی هاست. چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم خانه اش ویران باد ! من اگر ما نشوم ، تنهایم تو اگر ما نشوی ، - خویشتنی ازکجا که من و تو شور یکپارچگی را در شرق باز بر پا نکنیم از کجا که من و تو مشت رسوایان را وا نکنیم . من اگر برخیزم تو اگر برخیزی همه برمیخیزند من اگر بشینم تو اگر بنشینی چه کسی برخیزد ؟ چه کسی با دشمن بستیزد ؟ چه کسی پنجه در پنجه هر دشن دون - آویزد دشت ها نام تو را می گویند . کوهها شعر مرا می خوانند . کوه باید شد و ماند ، رود باید شد و رفت ، دشت باید شد و خواند . در من این جلوه ی اندوه ز چیست ؟ در تو این قصه ی پر هیز - که چه ؟ در من این شهله ی عصیان نیاز ، در تو دمسردی پاییز - که چه ؟ حرف را باید زد ! درد ره باید گفت ! سخن از مهر من و جور تو نیست . سخن از متلاشی شدن دوستی است ، و عبث بودن پندار سرور آور مهر آشنایی با شور ؟ و جدایی با درد ؟ و نشستن در بهت فراموشی - - یا غرق غرور ؟ ! سینه ام آینه ای ست ، با غباری از غم . تو به من لبخندی از این آینه بزدای غبار . آشیان تهی دست مرا ، مرغ دستان تو پر می سازد . آه مگذار ، که دستان من آن اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشی ها بسپارد . آه مگذار که مرغان سپید دستت ، دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد . من چه گویم ، آه ... با تو اکنون چه فراموشی ها ، با من اکنون چه نشستن ها ، خاموشی هاست. تو مپندار که خاموشی من ، هست برهان فراموشی من . من اگر برخیزم تو اگر برخیزی همه برمی خیزند . « حمید مصدق » 
« من قامت بلند تو را در قصیده ای
| Design By : Night Skin |
تو در آمیخته ام که صدای
نفس پاک تو را با همه ی
فاصله ها در دل هم همه ی
مبهم شهر میتوانم فهمید آن
چنان با تو در آمیخته ام که به
تاریکی ها سایه ات را در شب
می شناسم ای دوست
بیشتر با من باش با تو بودن
خوب است با تو بودن یعنی
شامها شعر و غزل بیشتر با
من باش لحظه ها در گذرند
چشم بر چشم زنیم روزها
می گذرد می روی در پی
خوشبختی خویش و پس از
رفتن تو لب من مرثیه ها می
خواند قلمم می میرد و فقط
هرچی که بوده است میان
من و تو در دل دفتر من می
ماند بیشتر با من باش چه
کسی می داند شاید این
شام عزیز شام آخر باشد و
طلوع فردا لحظه ی مرگ کبوتر
باشد.....
مرگ من سفری نیست
هجرتی است از وطنی که
دوست نمی داشتم به خاطر
مردمانش خود آیا از چه هنگام
این چنین آیین مردمی از
دست بنهاده اید پرپرواز ندارم
اما دلی دارم و حسرت درناها
و به هنگامی که مرغان مهاجر
در دریاچه ی ماهتاب پارو
می کشند... خوشا رها کردن
و رفتن خوابی دیگر به مردابی
دیگر به ساحلی دیگر به
دریایی دیگر....... خوشا پر
کشیدن خوشا رهایی خوشا
اگر نه رها زیستن مردن به
رهایی آه این پرنده در این
قفس تنگ نمی خواند.......
از خاکهای تشنه ،
تا ابرهای خسته
یک جفت بال بی پر ،
یک جفت پای بسته
پایم به خاک دنیا ،
دستم به آسمانها
پرواز آرزویم ،
با یک دل شکسته
از خاک آمده ام ،
بر خاک خواهدم شد
مدفون خاک هستم ،
با سنگ نقش بسته
ای کاش نقش سنگم ،
نقشی شکسته باشد
یک جفت بال بی پر ،
با یک دل شکسته...
LinkDump